اي اميد نا اميدي هاي من

 بر تن خورشيد مي پيچد به ناز
 چادر نيلوفري رنگ غروب
 تك درختي خشك در پهناي دشت
 تشنه مي ماند در اين تنگ غروب
 از كبود آسمان هاي روشني
 مي گريزد جانب آفاق دور
 در افق بر لاله سرخ شفق
 مي چكد از ابرها باران نور
 مي گشايد دود شب آغوش خويش
 زندگي را تنگ مي گيرد به بر
 باد وحشي مي دود در كوچه ها
 تيرگي سر مي شكد از بام و در
 شهر مي خوابد به لالاي سكوت
 اختران نجوا كنان بر بام شب
 نرم نرمك باده مهتاب را
 ماه مي ريزد درون جام شب
 نيمه شب ابري به پهناي سپهر
 مي رسد از راه و مي تازد به ماه 
 جغد مي خندد به روي كاج پير
 شاعري مي ماند و شامي سياه
 دردل تاريك اين شب هاي سرد
 اي اميد نا اميدي هاي من
 برق چشمان تو همچون آفتاب
 مي درخشد بر رخ فرداي من 
 فريدون مشيری

 .....................................................
 خدا قوت .... داریوش ...07.gif

 

/ 0 نظر / 24 بازدید